Sinterklaas

Ik had het natuurlijk van tevoren wel kunnen bedenken, maar tjsa, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik wilde nou eenmaal paneeldeuren. En dan in de woonkamer met van die schattige ruitjes er in. Dat geeft sfeer aan je huis. Maar toen werd het Sinterklaas.

Geïnspireerd door zoete herinneringen aan mijn eigen jeugd moest er gestrooid worden. Maar hoe doe je dat met een woonkamerdeur van glas? De behandschoende hand van Piet die bij ons thuis vroeger mysterieus van achter de deur tevoorschijn kwam gevuld met strooigoed was toch wat minder mysterieus als je zag dat je opa of mama er aan vast zat. Maar gestrooid worden zou er. Met een kind van 3 en eentje van 1 was het allemaal niet zo ingewikkeld om het Sinterklaasverhaal vorm te geven, geloven zouden ze, was mijn credo. Dus toen de zak met kadootjes door dochterlief was gevonden achter de voordeur pakte ik vol goede moed mijn jutezak met pepernoten, tumtummetjes en schuimpjes. Hop, daar ging de eerste hand snoep door de lucht. En hop, nog een. Ik verschool me voor de vorm maar achter de glazen woonkamerdeur, vanwaar ik het fronsende gezicht van mijn driejarige dochter kon zien. Hop, die hele zak dan maar omkeren en stomverbaasd van achter de deur tevoorschijn komen. Wat is dat nou, is Piet geweest? Net toen ik op de wc zat, nou zeg. “Het geeft niet hoor mama, dat je de zak met snoep om liet vallen,” stelde mijn dochter me gerust. “We rapen het gewoon op. Sinterklaas heeft gelukkig ook heel veel kadootjes gebracht.”

Text: Wonder Mama Pamela

Laat een opmerking achter

Let op, opmerkingen moeten goedgekeurd worden voor ze worden gepubliceerd

Top